نشریه ادبی Domino

بهرام بيضايى هنرمندى است که با وجود چهار دهه حضور حرفه‌اى در سطح عالى هنر تا کنون تنها هشت نمايش را بر صحنه برده است. عنصرى که شايد يکى از دلايل کيفيت بالاى کارهاى وى محسوب مى‌شود. به گزارش مهر، اين هنرمند به عنوان کارگردان سينما و تلويزيون شهرت دارد. به خصوص آثار سينمايى وى براى مخاطب عام شناخته شده تر هستند. اما نگاهى به فعاليت هاى هنرى بيضايى نشان مى دهد که وى در عرصه نمايشنامه نويسي، فيلمنامه نويسى و تحقيق نيز آثار قابل توجه زيادى دارد و برخى از آنها تاکنون به چاپ رسيده اند. در اصل وى را در عرصه نمايش بيشتر بايد يک نويسنده توانا دانست تا يک کارگردان.بيضايى فعاليت حرفه اى اش را از نيمه دهه 40 با نگارش مطالبى در زمينه فرهنگ و ادب آغاز کرده است. وى از آن زمان تاکنون 8 اثر نمايشى را بر صحنه برده است که يکى از اين آثار در اصل پايان نامه همسرش بوده و 16 فيلم سينمايى را نيز کارگردانى کرده است. اما در همين زمان بيش از 50 فيلمنامه کوتاه و بلند به نگارش درآورده و حدود 30 نمايشنامه را ارايه کرده است.از ميان نمايشنامه هاى بيضايى آثار زيادى توسط کارگردان هاى مختلف به اجرا درآمدهاند. از ميان نمايشنامه هاى چاپ شده اين هنرمند “پهلوان اکبر مى ميرد”، “هشتمين سفر سندباد” و “سلطان مار” بيش از سايرين به وسيله کارگردان ها به اجرا درآمده اند و فيلمنامه “روز واقعه” که به وسيله سعيد اسدى به تصوير کشيده شده است، شناخته شده ترين متن سينمايى وى محسوب مى شود.اين هنرمند در آثار نمايشى خود همواره از زبانى خاص استفاده کرده است.

زرد

با عنوان اصلی جاده

خُب خانم مرادی!

شما خوب فکر می کنید.

گمان می کنم چند باری من را غافل گیر کرده اید. درست؟ ولی این کافی نیست. یک اعتراف می کنم: شما هنوز از سانتی مانتالیسم فکری در رنج هستید ولی باز هم از خیلی ها جلوترید! وقتی اصرار بر این داری که چیزی را بسنجی؛ تلاش تو قابل درک و مشهود است. در تمام فضا سعی می کنی رسوخ کنی و سوراخ ها را پیدا کنی و انگشتت را توی هر سوراخ بپیچانی ولی مگر فقط سوراخ ها هستند؟ و مگر انگشت تو توی همه ی سوراخ ها به کار می افتد؟ شعری از تو می خوانم که شعریتش برایم در درجه ی دوم اهمیت است. شعری را می خوانم که با شعریتش کمی مجادله دارم. جای کلی صحبت است. دوست عزیز! اعظای امکان ِبودن به دیگران، دیگرانی که به هر جهت مثل من نیستند؛ مثل تو نیستند؛ قابل ستایش است. و بعد از آن تلاش در سمت شناخت و تحلیل بودگی. شاید چیزی هست که بهتر از مال من است. خوب است که برچسب ها را خودت روی شیشه های مربا می چسبانی و یقنن همان انگشتت در این جا کارامد است. می دانی از چه حرف می زنم؟ به شعرت نگاه کن. می فهمی سعی دارم چه چیزی را منتقل کنم؟ ولی چیزهایی هست که این مهم را از تو دور و دورتر می کند. زمان می گذرد و هستند چیزهایی این وسط، زمان می گذرد و من به این هستن ها خواهم پرداخت. تجربه هایی هستند در این میان و خلاصه هر چیزی که می توانند در فرزانه ته نشین کنند. آرام بگیرند آرام بگیرد و فرزانه دارد فکر می کند. سر و سامان می بخشد. امید دارد که چونین کند و امید دارد که همین طور هم بشود. می شود؟

من روشنفکر نیستم فرزانه ی عزیز. نمی خواهم چیزی باشم. نامی، برچسبی. همه می دانند! من الهام ملک پور هستم. تو این را می دانی؟ از خودت پرسیده ای؟ باید دوباره توی داروخانه شعر بخوانیم. نه. این دفعه باید در داروخانه شعر نوشت. تو نوشابه ات را می خوری و من ترجیح می دهم آن قهوه ی شاش سگ را نخورم. حتا آب هم نخورم. فقط به تاءنیث شعری فکر کنم. باید یه کافه باشه که توی اون آدم ها مربا بخورن. هست؟ ذهنم مدام به دنبال چیزهایی می گرده. این شعر به کسی تقدیم شده است؟ یا این شعر در حال چسباندن لیبل است روی خودش؟ روی خودش تاب می آورد. روی خودش به سرپیچ ها خیره می ماند. باید یک نفس بخوانید؟ باید یک نفس بخوانید تا کلمه روی هم راه بگیرد؟ تا این همه مشغولیت توی این ازدحام فرو کند؟ فرو نکند. باید یک بار تصمیم گرفت.

به خودم فکر می کنم.

پنج شنبه 26 مهرماه 1386

الهام ملک پور

فریبا خوانی

با اسم کوچک چتر

وقتی سنگ ها داغ می شوند کار من جمع کردن سنگریزه هاست در اطراف ساحل شنی به زن ها نگاه می کنم وقتی دریا طوفانی ست فقط نگاه می کنم دریا به سمت موج اگر خراش های کنار لبم اگر هر ذره ای در حباب های نیتروژن ساخته بودمش می دانست که می بینمش دوست داشت که بداند؟ دوست نداشت که بداند؟ ولی از نگاه هایی که می کنم از همان خراش کوچک روی صورتم می دانست که نگاهش می کنم و می دانست که در خواب های من برهنه است

نبود

نمی باشد خواب آدم ها را ذوب می کند بالا می برد و پایین درست روی سرم چیزی در اطراف میز تکان می خورد آب می خورم آب می خورم زن هایی که در ساحل چشم می چرخانند پرهیزگاری در مشمای بادبان چه قدر می لرزد چه قدر به تنش اندازه می شود چه قدر از خودش می پرسد ستاره ها که چه قدر می خوابم تا بخوابانم هر نور را در سمت هایی از کلگی بازتاب بی مسیر هر پیاده روی می ایستم و نگاه می کنم دریا همه جا را موج می دهد من روی سخره ها خط می کشم امضای ناشناس پسرم روی بادها می لرزد من نمی دانم برای چه کسی آب بیاورم پسرم بادها است که وحشت من از گروه تابستان دوستش دارم پس پوستم را روی سطحی از هذیانش می کشانم

می شود نوشت که کتاب هایی در قفسه هایی وجود من را می خشکانند می شود تا برای یک دوست نامه ای نوشت نامه ای نوشت و از او خواست تا توی دهنت بزند بشاشد رویت و چربی موهایش را ببوسی و گریه هایش را بلور نمک کنی هی من می شناسمت اگر امروز باشم اگر سفرهای شبانه ام به سمت هر جایی ست این قدر خسته می شوم که روزها فقط آب می خورم و شعر می نویسم و به دردهای موضعی فکر می کنم خواب می شود خواب سنگ های سیاه را دید وقتی صدای شب در حفره ای از گلوی کسی آرام می شود می گوید الهام نگاه می کند می گوید بیا تو یک سکانس ابدی را ذخیره می کنی حالا باید بروی کجا نگاه می کند و در اطراف سفید نور پخش می شود بیدار می شوی چه قدر خسته ام کسی فکر بهتری دارد؟ وقتی در تمام سطح زمین کسی نیست که مثل من از این فیلم ها ببیند خسته می شود و بعد زنگ می زند و بعد زنگ می زند بعد می روی و کفش هایت را می پوشی و یوسف آباد را همه ی آن را می گردی و زیر پا می گذاری تا سنگ های سیاه و کوچولو زیر پایت چیزی نمی خورد زمین برمی گردی خیره می شوی و غافل گیر می شود و نمی تواند بفهمد دلیل این مسخره بازی تو را صدایش را نمی شنوی طبل هایی در تن اش میخکوبت می کنند این طبل ها برای چیست سرش به سمتی پرت می شود این طبل ها هی می کوبند به صورتم صدایش را نمی شنوم و دوباره زندگی معمولی ست سعی می کند معمولی به نظر برسد خواب هایم را با چشم باز تدوین می کنم و هیچ کس نمی داند که ابر واژه ی تاراج است یک نام بگذارید برای خیابان من باید یک نام داشته باشد این اجرای شبانه ام در کنار من با ریتم من راه می رود و زیر باران آرام آرام حرف می زنیم انگار تکه های گوشت را با دقت بجویم آرام و هر کلمه طعم دهان را انتقال می دهد آرام نفس می کشیم باران نمی گذارد ولی من به سنگ فرش نگاه می کنم و او گاه گاهی صورتش را کج می کند به سمت صورت من که در موهای خیسم چسبیده است می ایستیم و به منظره ی دور ابرها و کوه ها نگاه می کنیم انگار کوه ها لحظه لحظه خاک می شوند این ها اسم های حقیقی اند وقتی خسته ام وقتی باید گوشه ای نشست و به یک ساندویچ گاز زد دوست دارم به صورتی خیره بمانم و اشتهایم را فراموش کنم سمت شما لحظه ای نگاه کنم لحظه ای صورتم را بردارم تا فراموش کنم

پنج شنبه 26 مهرماه 1386

الهام ملک پور

این شعر از الهام ملک پور

تماس

 دل ام برایت تنگ شده

ولی نمی خواهم بگویم که دوست ات دارم

فکر می کنی نیازی باشد؟

به موهایت نیاز دارم

از هر طرف که کشیده باشی        موهایت

برای خواب دیدن

نیازی باشد تا تو را به شراکت بگذارم با الهام

الهام

توی خواب هایی که می میری

نیاز دارم

نیازی مبرم به بوی بدن ات

نیاز       تماسی شهوانی

کارهایی از این دست جواب می دهد به خاموشی       سراغ ثانیه ها می روم

فراموش کردم که زنده ام

دارم خواب می بینم

دارم تو را می بوسم

دمایی که ذوب ام نمی کند     یخ می زنم در هر نقطه از مخاط

هر نقطه ای را دست می گذارم

هر صفر به سمت حرکت اجزای مهلک

من دارم نیازی را حس می کنم که کفش هایی در آن واکس می خورند    و در آن هر ثانیه از ابرها بالا می رود تا باران بیاورد

انگشت هایم

خیس می شوم و می بوسی هر جایی را        و می روم در هر جایی       می خواستم  . . . .

چیزی نیست که پشه ها سرخ و سوزنی

چیزی نیست آبله های روی پوست ام

لازم دارم که نگویم دوست دارم ات

دارم ات که نیستی در کنارم

                                                                                              الهام

دارم این جا چایی می خورم در لیوان دسته دار       ولی حیف

دارم این چایی را می خورم

لازم دارم

و می خواهم

می خواهم به هر سمت به تو بربخورم

می خواهم در هر گوشه ای از تو اصابت بکنم

جایی دارم تمام می کنم       این که تو نیستی

سال ها

سال های زیاد

زمان را می خورم تا تو نیستی

دست هایت که کم نمی خواهند روی هر جایم

من هم می خواهم

دست را روی هر انحنا بپیچانم

و هر منحنی را بپیچانی به دور هر پیچ که هر گوشه ای تو این جایی

چنگ می اندازم به نبودن ات

جاهایی پیش می رود

خواهی دید که تن برای تو در تنهایی   در تنهایی     هر گوشه ای      تو فکر می کنی نیاز من است؟              تو      روی اجاق داری برایم آماده می شوی

تو در تنهایی ِتو

نمی خواهم که بگویم دوست ات دارم

به این نیازی نیست

نمی خواهم که بگویی نیازی نیست

از این که تو نمی خوری من    نمی خواهم

لازم دارم

برای هر سویی از هر کجایی اندازه ی تن ام کمک می خواهم

کمی

تو

باید کمک کنی به کارهایی که می کنم

هم دستی تو الزامی ست

و موهای تو الزامی ست

. . . .

لازم می بینم پول هایم را بشمارم تا تو را به یک کوپه ی قطار منتقل کنم

هه هه هو هو هه هه هو هو

لازم است انگشت هایم را بشمارم تا تو را به یک لیوان شامپاین دعوت کنم

لازم می دانم از تو بپرسم      که آیا چیز دیگری ضروری به نظر می رسد؟

ال

و تو چه خواهی گفت؟

هه هه هو هو هه هه هو هو هو هه

می پیچاند در هر نقشی بادهای اسلیمی را

می نشاند در هر زاویه ای مرد های بدوی را

با این همه کاری نداشتیم

کاری نداشتیم که بکنیم

کاری که این قدر مهم باشد و این قدر کار باشد که از چشم دست برداریم و به پایین برسیم

 فردريش ويلهم نيچه - فيلسوف معاصر آلمانى 23‌ - مهرماه مصادف با 15‌ اکتبر 163‌ساله مى‌شود. نيچه 15‌ اکتبر 1844‌ در پروس ‌زاده شد. پدرش که کشيش لوترى بود، ‌در 1849‌ مرد و اين پسر در نومبرگ در محيط زنانه و ديندارانانه‌اى در ميان مادر، خواهر، مادربزرگ و دو عمه بزرگ شد. در اکتبر 1864‌ همراه همشاگردى‌اش، پاول دويسن که بعدها شرق‌شناس و فيلسوف شد، به دانشگاه بن رفت. اما پاييز سال بعد به لايپزيگ رفت، تا مطالعه‌ زبان‌شناسى تاريخى (فيولوژي) را نزد ريتشل دنبال کند. در آن‌جا با همشاگردى‌اش اروين روده، دوستى نزديکى به هم زد. روده سپس استاد دانشگاه شد و کتاب نفس را نوشت. نيچه اين زمان از مسيحيت گسسته بود و هنگامى‌که در لايپزيگ با کتاب اصلى شوپنهاور آشنا شد،‌ يکى از جنبه‌هاى دلکش کتاب براى او، ‌به گفته‌ى خودش، بى‌خدايى نويسنده‌اش بود. نيچه در مى 1869‌ درس‌گفتار آغازين خود را درباره‌ هومر و زبان‌شناسى تاريخى دوران کلاسيک‌ ارايه داد. با آغاز جنگ فرانسه و پروس، نيچه به هنگ انتقال زخميان در ارتش آلمام پيوست؛ اما بيمارى نگذاشت که اين کار را دنبال کند و پس از بهبود نسبي، کار استادى در بازل را از سر گرفت. نيچه از همان زمان که در لايپزيگ دانشجو بود، شيفته‌ى موسيقى واگنر شده بود. نيچه در کتاب زايش تراژدى از درون روح موسيقى که در 1872‌ منتشر شد. رنجورى و سرخوردگى از کارهاى حرفه‌يى‌اش که سرانجام به بيزارى کشيد،‌ سبب شد که نيچه در بهار 1879‌ از کرسى استادى در بازل کناره گيرد و 10‌ سال بعد را در آوارگى گذراند و در جست‌وجوى تندرستى در سوييس و ايتاليا از اين‌جا به آن‌جا مى‌رفت و گاهى سرى نيز به آلمان مى‌زد. نيچه در 1881‌، سپيده‌دم را منتشر کرد و در آن، ‌همچنان که اعلام کرده بود، نبرد با اخلاق انکار نفس را آغاز کرد. از پى اين کتاب در 1882‌ دانش شاد آمد که در آن به اين انديشه برمى‌خوريم که مسيحيت دشمن زندگى است. نيچه در اين کتاب،‌ خدا مرده است، به زبان خود گزارش مى‌کند. هيچ‌يک از اين دو کتاب، توجهى برنيانگيخت. نيچه،‌ نسخه‌اى از سپيده‌دم را براى روده فرستاد. اما دوست پيشينش نامى از او نبرد. بى‌توجهى آلمانى‌ها به نوشته‌هايش سبب سردى نيچه به هم‌ميهنانش شد. زرتشت با ايده‌هاى ابرانسان و باژگون کردن همه‌ ارزش‌ها،‌ نماينده‌ سومين مرحله از انديشه‌هاى نيچه است.

برنده جايزه نوبل ادبى امسال هم معلوم شد و هم معلوم شد داوران اين جايزه معروف علاقه فراوانى به غافلگير کردن متنظران اين خبر دارند. در اين چند سال اخير حدسيات مطبوعات و محافل ادبى جهان در مورد برنده نوبل ادبيات به جايى نرسيد و نام هايى به اين افتخار جهانى رسيده اند که کمتر مورد توجه و حدس و گمان بودند. پس حق مى دهم به نويسندگانى که در آستانه اعلام برنده نوبل ادبيات از طرح نام خود در مطبوعات و حدس و گمان هايشان مى ترسند ودر اطلاعيه هاى پى در پى به تکذيب علاقه خود و يا توجه داوران نوبل به آثارشان مى پردازند.‌نوبل امسال به نويسنده اى انگليسى به نام دوريس لسينگ اهدا شد.او که براى خواننده فارسى زبان نام آشنايى نيست همچنان اين جايزه جهان ادبيات را پديده اى ناشناخته و دور از دسترس ما خوانندگان ايرانى نگه مى دارد. اما زمانى که در زندگى نامه اين زن 88 ساله انگليسى مى خوانيم که وى متولد کرمانشاه ايران است ، گويى هيبت اين جايزه مى شکند و توجه به برنده نوبل ادبيات سال گذشته معطوف مى شود که او هم از همسايگى ما برخاسته بود. بدون شک اين موضوع ترس ما را از اين پديده مى ريزد و و نوعى آمادگى روانى براى نويسندگان و خوانندگان فارسى زبان ايجاد مى کند .‌دوريس مى تيلور با نام ادبى دوريس لسينگ ، نويسنده انگليسى که امسال نوبل ادبيات را برد به معناى واقعى کلمه نويسنده اى کلاسيک است. او که در سال پر ماجراى 1919 و در ميان غوغاى مشروطه خواهان و قرارداد مشهور استخراج نفت در ايران که به تاسيس شرکت نفت ايران و انگليس منجر شد از پدر و مادرى انگليسى در کرمانشاه ايران متولد شد سال هاى کودکى را در مستعمرات انگليس در افريقا گذرانده است.آثار او شامل حوزه هاى مختلفى از داستان هاى اجتماعى و رمانتيک گرفته تا داستان هاى سياسى و علمى تخيلى مى شود و ويژگى عمده آثار اوچندلايگى شخصيت زنانى است که سوژه ى اين داستان ها قرار گرفته اند.

چه قدر در ماهی مثل  ِ     (اَ) مرداد، می توان عاشق بود

عاشق

به بقای هر استخوان در ته ِریه

باشد که به هر در پایی بریده باشم

در کنار هر در می ایستد و           می ایستد و به رو به رو سلام می کند

به من سلام نمی کند

چرا که من در رو به رو نیستم

به من ورود نمی کند تا یک در

این را می دانم      ولی     گاهی     یک در کفایت می کند

از آهسته به جعبه های تمدن

من می دانم که بعد ِهر سلامی یک خداحافظی ست

و خوشحالم که از رو به رو به آن ها سلام می کند

او مرا لوس می کند

و دوست دارد که در آب های غرق شنا کند

روی هر پنجره گِل می مالیم

و پشت هر در بسته که باز می کند من هیئت مسیحایی ِیک مرد می شوم

مرد مرده بود

سلام می کند

که مرد مرده بود

او این را می دانست

و تنها به انکار آن می پرداخت

روی هر دره پلی گذاشتم

توی هر دهان زبانی گذاشتم

. . . . توی عشق او تکه های یخ

که مشروب را خنک کند

از قزوین به سمت زنجان

و بین هر گلدسته دست های قبر دست باز می کنند

به رو به رو کلمه می بخشد

به من طعام می بخشد

چرا هِی فکر می کنم اصفهان همان شیراز است

الهام ملک پور

تغییر تفسیر

لهجه فرانسوی طرحی از اندازه چند خروار دیالوگ را نشان می دهد . تصور کنی با ایما و اشاره . منظور چه حرکتی ست. در این جا - قصه مطهره - تغییر تفسیر را به جای تغییر منظره می بینیم.

از کفتربازی، نامرد، لهجه، دختر و کلماتی که عامیانه نوشته شده است.

آن را متناسب با یک تفسیر، بلکه متناسب با یک عمل تغییر می بینی.

کسی که خرکیف می شود، خمشناک می شود، شستش خبر می دهد. چهره او را طوری نشان بده که انگار کل حالت چهره متمرکز است روی لهجه.

مطهره کار عمده اش در لهجه فرانسوی نحو غیر منتظره ای از چند معناست هیجان کلمات را می بینیم( - تو کفتر بازی؟) کش و تاب های چهره را می بینیم( فکر نمی کردم این تیپی باشی فقط می دانم زیاد با هم ایاغ نیسین). غم یا ملال را می بینیم. خواهش می کنم به قصه نگاه کنید مثال آوردن چندان جالب نیست.

من انقباض های ماهیچه ای و حرکت گفتار را در این کار می بینم. مطهره سرش در تبیین است. به جای اینکه توصیف کند چیزهایی را فرض می گیرد. به درون خودت نگاه کنی. خشم به همان وضوحی ست که در سینه ی توست.( اوقاتش پاک گه مرغیه فهمیدم که زده به سیم آخر)

هشیاری که دیالوگ های قصه می دهد با وضوح تبیین می شود. چشم می نگرد، براق می شود. چیزی می بینی که بیرون می آید. یک مفهوم دیدن نشانت می دهد. نگاه چشم کفترباز را می بینی.

زبون بسته - خفن - دخل - عشقی -تو فاز اون گه بازیا.

این بازی را می توان ادامه داد . نام کارهایی را مطهره می دهد.

در واقع جملات وضع امور را نشان می دهند. در این جا گفتار به منزله ی تصویر عمل می کند.

دست به پیشانی می ساییم. فکر می کنیم( دوستش داشتم )

لهجه - اعتراف هم در حقیقت چیزی بیرونی ست.

امیر قاضی پور

چند شعر با حضور سیلویا پلات

پس از مدتی آتش‌بس، روزنامه «کیهان» بار دیگر انتقادات تند خود را از روزنامه «اعتمادملی» از سرگرفت. موضوع این واکنش تازه، درج مصاحبه‌ای از «یدالله رویایی»،شاعر معاصر، است. 

کیهان دراین‌باره نوشت: روزنامه «اعتماد ملی» در شماره 466 خود با اختصاص دو صفحه، اقدام به انتشار مصاحبه ای از یدالله رویایی- شاعر ابتذال گو و منزوی و وابسته به رژیم پهلوی- كرد. پیشتر بخش هایی از این مصاحبه در نشریه ضدانقلابی نیمروز چاپ لندن (79.3.27) به چاپ رسیده بود. 

کیهان می‌افزاید: «این مصاحبه اگرچه توسط مسعود نقره كار ضدانقلابی مقیم خارج كشور و وابسته به حلقه سایت گویا، صورت گرفته است، لیكن نویسنده روزنامه اعتماد ملی نیز در مقدمه ای با قراردادن «رویایی» در دایره محدود بزرگان شعر ایران او را فردی كه بیشترین تاثیر را بر نسل خود و بعد از خود گذاشته است(!) معرفی كرده و از وی با تمجیدی درخور یك فیلسوف یاد كرده است(!)». 

در ادامه خبرویژه «کیهان» آمده است: سوابق یدالله «رویایی» به نقل از برخی همفكران وی در «كانون نویسندگان» تیره و تار بوده است. در یك نمونه، هوشنگ گلشیری در گفتگو با مجله «چراغ» در سال 1359، وی را تنها شاعری معرفی كرده كه بدون هیچ مانعی در رژیم شاه می توانست آثارش را به چاپ رساند. 

این مطلب می‌افزاید: یدالله رویایی كه در حال حاضر ساكن پاریس است از طریق ابراهیم گلستان و فریدون هویدا در اواخر دهه چهل به محافل درباری راه یافت و به عنوان مشاور هنری به خدمت دفتر فرح پهلوی درآمد. وی كه یك كارمند ساده دارایی بود به مدد این ارتباطات توانست در مسند مدیركل مالی سازمان رادیو تلویزیون رژیم شاه درآید و در همین سالها با تصدی سرپرستی كمیسیون شعر و ترانه رادیو تلویزیون به روند ابتذال و ورود خوانندگان فاسدالاخلاق به صفحه تلویزیون شدت بخشید. 

وی كه در این مصاحبه خود را محور و اساسی ترین عنصر تشكیل «كانون نویسندگان ایران» معرفی كرده است کیهان با درج بخش‌هایی از مصاحبه رؤیایی ادامه داده: به گفته برخی از اعضای كانون نویسندگان، صرفا از عضویت در كانون برای ارتباط سیاسی كانون با مجامع و محافل وابسته سیاسی غربی بهره می گرفته تا جایی كه وی در اكثر رای گیری های مهم كانون نویسندگان حضور نداشته است. رویایی در این مصاحبه احمد شاملو را متهم به سرقت ادبی در كتاب «گیل گمش» كرده است. این در حالیست كه وی نیز در میان شاعران «شعر نو» به «شعر دزد مبتذل سرد» معروف است. 

کیهان می‌افزاید: گفتگوی رویایی با خبرنگار هفته‌نامه كیهان سلطنت طلبان چاپ لندن در اردیبهشت 1370در خصوص كتاب لبریخته هایش آنچنان رسوایی برای وی به ارمغان آورد كه وی را مجبور به ارسال نامه ای مبنی بر تكذیب مصاحبه‌اش كرد، تا جایی كه خبرنگار كیهان چاپ لندن با ارائه دست نوشته‌های رویایی، دروغ وی را برملا ساخت. 

در ادامه این خبر آمده است: شایان ذكر است رویایی در شصت و سومین اجلاس جهانی انجمن قلم از ریاست «انجمن قلم ایران در تبعید» كه خبر آن در كیهان سلطنت طلبان چاپ لندن (مورخه 1375.12.2) چاپ شده، بدلیل اعتراض به متن قطعنامه اجلاس كه در آن از تعدادی روحانی نمایان ضدانقلاب به عنوان قربانیان سانسور رژیم اسلامی نامبرده شده بود، استعفا كرد. رویایی گفت ما نمی توانیم از نویسندگان و شاعران سركوب شده حمایت كنیم و در عین حال هم از سركوبگران! این سركوب شده ها حمایت نماییم. 

کیهان در پایان یادآور شد که «چند سال قبل بیوگرافی و سوابق سیاه یدالله رویایی در سلسله پاورقی «نیمه پنهان» روزنامه كیهان در روزهای 14 و .15اردیبهشت 1381، به چاپ رسیده است». 

 ناگفته‌هايي درباره كانون نويسندگان ايران در گفت‌وگو با يدا... رويايي

6 سپتامبر مصادف با تولد 119سالگى “تي. اس. اليوت” شاعر و منتقدادبى قرن 20 و خالق مجموعه شعر”علف‌هاى هرز” است. ‌به نقل از دانشنامه اينترنتى ويکى‌پديا، “توماس استرنز اليوت” در 26 سپتامبر 1888 شاعر،نمايشنامه‌نويس و منتقد آمريکايى بود که برنده جايزه نوبل در رشته ادبيات شد. پدرش “هنرى ور اليوت” يک تاجر موفق بود و مادرش شارلوت “چامپ استرنز” شاعرى بود که در خدمات اجتماعى نيز فعاليت مى‌کرد. توماس آخرين فرزند از 6 فرزند پدر و مادرش بود. چهار خواهر او بين يازده و نوزده سال از او مسن‌تر بودند و تنها برادرش نيز هشت سال از او بزرگتر بود.

لهجه ی فرانسوی

- گفتم زیاد نزدیک تیزی نرو. اصلن یه حالی بود. لامصب. بس که با تیزی خوش بود. دمخورش که می شدی ول کنت نبود. یه جورایی با مرام بود اند معرفت. ولی هزار بار بهش گفتم بی خیال تیزی شو. تو حالت خرابه. کلت خیلی داغ می کنه؛ می زنی تو تریپ سگی. همه رو داغون می کنی. به جون سوگولم خیلی مواظبش بودم ولی دیگه بریده بود قات زده بود.

فکر می کنی این جا زیاد می یومد؟ نه به این نمک.بیشتر پیش همونایی پلاس بود که بهش می رسوندن رفیق شیش دنگم بود البته قبل از اینکه بزنه تو فاز  اون گه بازیا. چرا الان اومدی؟ هر چندم اگه می دید اومدی این جا هم خودشو می زد هم تورو ناکار می کرد عجیب شده بود رفته بود بازار ارگ یه چاقو خریده بود که من مور مورم می شد گفتم این به چه کارته دختر؟ گفت: همین جوری، عشقی.

رنگت پریده از این بذار تو دهنت نمک گیر نمی شی. می دونم حالت خرابه.

- تو کفتر بازی؟

- آره اونم که می بینی داره اوج می گیره سوگولمه از نوع پرشیه. بذار براش سوت بزنم واست ملق بزنه آدمو خرکیف می کنه .

می بینی چه مهارتی داره نامرد! چرا نمی ذاشتی پرنده نگه داره؟ البته به من دخلی نداره ولی شاید براش بهتر بود هیچی ازت نمی گفت.

چاق شدم دیگه نمی تونم راحت برم پشت بوم می رفت پشت بوم بهشون دون می داد یه بار زیادی ارزن بخوردشون داده بود سوگول می خواست بمیره که حسابی عنق شد بابت این قضیه.

- آخرین بار کی اومد؟