نشریه ادبی Domino

يک جايزه‌ ادبى با داورى صحيح و سالم به‌ ‌الزام ادبى براى ما تبديل شده است، زيرا اکثر جريان‌ها انحرافى هستند.‌ فرخنده حاجى زاده داستان‌نويس با عنوان اين مطلب به ايسنا، گفت: متاسفانه بايد اعتراف کنم که پيش‌زمينه‌‌ ‌منفى که درباره‌ جايزه‌بگير و جايزه‌بده دارم، باعث مى‌شود که روى جايزه‌هاى ادبى‌ ‌خط بطلان بکشم و به‌دليل على‌السويه بودن آن‌ها، اصلا دنبال‌شان نمى‌کنم. شايد هم‌ ‌بعضى‌ها بحق جايزه گرفته باشند، يا داورى‌ها بدون توجه به نويسنده و ناشر و‌ ‌باندبازى باشد؛ اما اين قضيه آن‌قدر لوث شده، که در حد جايزه‌بگير و جايزه‌بده‌ ‌درآمده است.‌ ‌او افزود: سال‌هاى اول اين جايزه‌ها را دنبال‌ ‌مى‌کردم، اما آن‌قدر در آن‌ها بلاهت ديدم، که ديگر دنبال‌شان نمى‌کنم. البته اين‌ ‌به‌معناى توهين به همه‌ داوران و جايزه‌بگيران نيست. مى‌دانم عده‌اى بدون‌ ‌مناسبت‌هاى فردى داورى مى‌کنند و کسانى هم بحق جايزه مى‌گيرند.‌ ‌حاجى‌زاده افزود: چگونه است که داوران‌ ‌مى‌توانند همه آثار را بخوانند و درباره‌ى آن‌ها تفکر و تامل داشته باشند؟ ماها که‌ ‌سال‌ها از ترس انگ حسادت و اين‌که بگويند خودشان جايزه نگرفته‌اند، سکوت کرده‌ايم.‌ او ابراز اميدوارى کرد: البته مى‌توان‌ ‌اميد داشت از دل اين جريان‌هاى کاذب، جريانى آبرومند و بااعتبار بيرون بيايد. ولى‌ ‌امروز اين کشمکش‌ها طبيعى است. اما ما به يک جايزه ادبى سالم احتياج داريم؛ چراکه‌ ‌بعضى از جايزه‌ها بيش‌تر نقش تبليغى را بازى مى‌کنند؛ تا مثلا کتابى فروش رود.‌‌ ‌ناشران به نفع خودشان عمل مى‌کنند و اثرى را براى جايزه سفارش مى‌کنند.‌‌اين داستان‌نويس و ناشر با بيان اين مطلب که‌ ‌جايزه‌ها در پيش‌برد ادبيات تاثيرى ندارند،افزود: هرچند که اين جايزه‌ها‌ ‌نمى‌توانند در ارتقاى ادبيات ما تاثيرى داشته باشند، اما نمى‌توان کل قضيه را زير‌ ‌سوال برد.‌ ‌حاجى‌زاده در پايان تصريح کرد: اين حرف‌هاى من به‌ ‌اين معنا نيست که تمام کتاب‌هايى که جايزه گرفته‌اند، خوب نيستند يا داورى‌ها‌ ‌ناسالم است. اما وجه غالب همين چيزى است که گفتم، و تنها رگ باريکى از سالم بودن را‌ ‌در آن‌ها مى‌توان ديد‌ .‌