شهرِ خالی از سکنه

(( آن شب که دستهای تو ویران شد))    شب نبود

فقط دستهای شسته با باد داشت

و جیبهایی که از چشمهای من آویزان گشت

پوشانده از هوا سر و رویم را

در نخلهای_ میدانهای_ تهرانی          آبادانیهای_ متواری از خلیج_ انگشتهام

به حرفهای چند مرتاض یا تاز_ شتری می نشینند

که به شهر می رسیم یا کی

با این همه هنوز از ته به هم چسبیده شعر بافتنمان

از گذشته های در گذشته هم         در گذشته ایم

چیزی برای خرما کردن مکیده نمی شود این نتهای گلو را از تیر رد کنید        مرداد

چه می گویی ؟     سلامتی خودم را بر تیر کشیده ام       چرا دستهایم دیگر دوچرخه نیستند؟

و آستینم که بالا کشیده خودش را                کوتاه نمی آید

از این طرف که بی طرفتری خودم را لو داده ام

گاهی را که توی خودم خط کشی می شوم تا صداپرت نشود بیرون

دلتنگیهایم را به خودم نسبت فامیلی کشیدم

از دستی که روی پا گذاشته ام پا شده ام

سفر کرده ام به دستهای کشیده در دستهای دستمالی _ هزاره ها

پارومی زنی که آب از آبم تکان بخورد؟

ولد ندارد این تولد ناخواسته              دسته گلت اضافی شده

من در دوست دارمی دست انداز می شود دستم رفیق

گیوتین_ تنم سر می زند                  از در می آورد پدرم را

- مجروح این ترکشهای دو نفره ام

- بمب این افکنده های بی سرم