واکنش نشان دادن با زبانِ هنر
و رهاییِ پرفورمنس
کدام رویداد مهم است؟
واکنش به کدام رویداد؟
تفکرِ زائدی که بیشتر نگاهِ هیجانی به رویدادهای سیاسی دارد.
از کنارِ انتشارِ کتاب، آلبوم موسیقی ، ساختنِ فیلم بدون سانسور و ... اجرایِ پرفورمنس میگذریم. اینها رویداد نیستند؟
آدمکهایِ پرفورمنس « پریماه اعوانی» ذهنمو درگیر میکنه. زبانِ پرفورمنس زبانِ رهاییست.
دوست دارم نظرِ دوستان را درباره پرفورمنس پریماه اعوانی بدانم . در صفحه پریماه در اینستا، پرفورمنس را ببینید.
یادمه تو خانه هنرمندان ایران، دختری برای دیدنِ واکنش مردم و پایان نامهاش، آدمکهایی را به دار آویخته بود در درختانِ پارک خانه هنرمندان . و حالا پرفورمنسی دیگر از پریماه در خارج از ایران با آدمکها.
از شعر باید گریز زد به پرفورمنس. بایدِ ایجابی. کلمات را به جنبش و رقص درآورد .
بله! واکنش داشتن به رویدادها با زبانِ هنر. مثلِ «ویدا موحد» در پرفورمنسی که در خیابان اجرا کرد. هم مبارزه بود و هم هنر. تا زنان و دخترانی که با پوشش اختیاری ، انواعِ پرفورمنسها را خودجوش و بداهه دارند.