در دل تاریک شب، وقتی که قرار بود پایکوبی عروسی، گرمابخش دل‌های جوانی در کوهستک سیریک باشد، ناگهان آتش مرگبار بمب‌های ارتش آمریکا، آن شور و نشاط را به ماتمی سیاه‌پوش مبدل ساخت. این اقدام وحشیانه، چیزی جز یک جنایت جنگی آشکار نیست؛ جنایتی که تا این لحظه جانِ ۵ انسان بی‌گناه را گرفته و ده‌ها تن دیگر، که سهم بزرگی از آنان کودکانی معصوم و هراس‌زده هستند، را زیر آوار رنج و درد زخمی کرده است.
حتی اگر بپذیریم که هدفِ حملات، ساختمان‌های جانبی بوده و ترکش‌ها به سالن عروسی اصابت کرده، این توجیه نه تنها بار گناه را کم نمی‌کند، بلکه بر وخامت فاجعه می‌افزاید. مگر می‌توان در میدان نبرد، خطای محاسباتی را به بهای خون کودکان بخشید؟ مگر قوانین بین‌المللی، با صراحت، هدف قرار دادن غیرنظامیان را – حتی به عنوان «خسارت جانبی» – محکوم نمی‌کند؟ وقتی سامانه‌های پیشرفتهٔ آمریکایی قادر به تشخیص یک سالن عروسی از یک موضع نظامی نیستند، این خود گواهی بر سهل‌انگاری عمدی و بی‌توجهی محض به جان انسان‌هاست.
ارتش آمریکا امشب ثابت کرد که در افراطی‌گری و برخورد نامتناسب، نه تنها از ارتش اسرائیل عقب‌‌نمانده، بلکه با کپی‌برداری از همان الگوی خشونت‌ورزانه، دچار سقوط شده است. این عملکرد شرم‌آور، مرزهای اخلاق و حقوق بشر را درنوردیده و چهرهٔ واقعی دولت ترامپ را بیش از پیش رسوا ساخته است. در برابر این تراژدی انسانی، نباید سکوت کرد و‌بدون لکنت زبان باید جنایتکاران را نکوهش کرد، جنایتکارانی که این بار، آتش جهنم را بر سفرهٔ عقد یک جشن ایرانی گشودند.
- علی افشاری